Metoda Dobrego Startu

AAA

METODA DOBREGO STARTU

Pierwowzorem Metody Dobrego Startu była francuska metoda Bon Dĕpart (czyli: dobry odjazd, start). W pierwszej wersji miała służyć rehabilitacji osób z nabytymi zaburzeniami ruchowymi. Następnie została przystosowana do pracy z dziećmi jako etap wstępny nauki czytania i pisania.
Dla potrzeb szkolnictwa w Polsce Metodę Dobrego Startu adaptowała, pod koniec lat sześćdziesiątych, prof. Marta Bogdanowicz. Metoda Dobrego Startu (MDS) należy do metod edukacji i terapii angażujących uczenie się polisensoryczne. Ma szerokie zastosowanie w rehabilitacji i profilaktyce niepowodzeń szkolnych, szczególnie wobec dzieci tzw. ryzyka dysleksji. Pracują nią nauczyciele w przedszkolach, szkołach masowych i specjalnych. Jest to metoda, której pozytywne efekty oddziaływania widoczne są w rozwoju: dydaktycznym, wychowawczym, kulturalnym i społecznym dzieci.

Założenia i cele Metody Dobrego Startu

Założeniem MDS jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych i motorycznych oraz współdziałania między tymi funkcjami. Istotną rolę w Metodzie Dobrego Startu pełnią trzy elementy: wzrokowy (znak graficzny), słuchowy (piosenka) i motoryczny (odtwarzanie znaków graficznych zgodnie z rytmem piosenki). Ćwiczenia zawarte w metodzie usprawniają jednocześnie analizatory: wzrokowy, słuchowy i kinestetyczno – ruchowy, kształtują lateralizację i orientację w schemacie własnego ciała i przestrzeni, oddziaływują na procesy emocjonalne i zachowania społeczne oraz twórczą aktywność.

Struktura zajęć prowadzonych Metodą Dobrego Startu

W zajęciach prowadzonych Metodą Dobrego Startu wyodrębnia się trzy podstawowe rodzaje ćwiczeń:

  • ćwiczenia ruchowe
  • ćwiczenia ruchowo - słuchowe
  • ćwiczenia ruchowo - słuchowo - wzrokowe.

Zajęcia prowadzone Metodą Dobrego Startu przebiegają według stałego schematu: zajęcia wprowadzające, właściwe i końcowe
Zajęcia wprowadzające.
Ich celem jest skoncentrowanie uwagi dziecka na rozpoczynającej się pracy i usprawnianie niektórych funkcji psychomotorycznych, głównie językowych, motoryki oraz orientacji w schemacie ciała i w przestrzeni. Zaczynają się od ćwiczeń koncentracji uwagi i orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Potem następuje nauka piosenki, która będzie towarzyszyła dalszym zajęciom. Rozmawiając z nauczycielką o piosence dzieci uczą się poprawnego formułowania pytań i odpowiedzi, ćwiczą słuch fonematyczny. Dzieci zaznajamiają się również z konkretnymi materiałami, które stanowią ilustrację piosenki. Do piosenki dołączony jest wzór graficzny, który również nawiązuje do treści piosenki.
Zajęcia właściwe
rozpoczynają się od ćwiczeń ruchowych. Jest to zabawa ruchowa nawiązująca do treści piosenki, w której dzieci ćwiczą umiejętność utrzymywania równowagi i sprawność ruchową całego ciała oraz usprawniają ruchy rąk. Podczas ćwiczeń ruchowo - słuchowych dzieci, śpiewając piosenkę wystukują jej rytm na bębenku, na woreczku z grochem, woreczku z sypkim materiałem (np. kaszą, piaskiem) lub „poduszce" ulepionej z masy solnej czy gliny (wykonując ruchy uderzając - w rytm piosenki - w wałek stroną wewnętrzną, zewnętrzną, brzegiem dłoni, pięścią, potem palcami). Ćwiczenia ruchowo - słuchowo - wzrokowe to uczenie wykonywania wzorów w rytm jednocześnie śpiewanej piosenki. Mają one największe znaczenie w MDS, stanowiąc najbardziej złożoną formę ćwiczeń (angażują jednocześnie trzy analizatory: rucjowy, słuchowy i wzrokowy). Kolejne etapy tego ćwiczenia przebiegają według ustalonego schematu:

  • Próba odtwarzania samodzielnego ruchem rytmu piosenki lub dobieranie wzoru do piosenki
  • Pokaz i omówienie wzoru, demonstracja ćwiczenia.
  • Utrwalenie wzoru i jego powiązania z piosenką – wodzenie palcem po wzorze.
  • Odtwarzanie wzoru: w powietrzu - ręką, na podłodze - nogą, na powierzchni stołu lub podłogi - palcem, na tackach z piaskiem - palcem, na dużym arkuszu papieru pakowego, na tabliczkach - kredą, na kartce papieru z bloku rysunkowego - pędzlem, ołówkiem, kredą.

Zajęcia końcowe to ćwiczenia relaksacyjne, wyciszające oraz oddechowe i usprawniające narządy artykulacyjne.

TO WARTO PRZECZYTAĆ:

M. Bogdanowicz, Metoda Dobrego Startu, WSiP, Warszawa 2004

Zobacz również